Het feest in Deventer, georganiseerd door de Deventer Dweilers genaamd ‘’Na ut zingen de kerk uit’’ was een groot succes.

Het was een “A Mee Zing”-avond. Enkele koren, de Deventer Dweilers en natuurlijk voor de gehele muzikale omlijsting Don’t Shoot gaven het beste van hun kunnen. In een uitgelaten stemming danste en zong (A Meezing) het uitgelaten publiek mee.

Don’t Shoot was geheel in het nieuw gestoken, zie ook de foto’s op www.dontshoot.hyves.nl . Tot in de late uurtjes speelde de band “het dak eraf” van de Oude Mariakerk in de Deventer Hanzestad.

Optreden Deventer met Don't Shoot in een nieuw jasje

Delftsblauwe vazen? Het betrof een optreden in Delft, veel gasten waren aardig blauw toen het feest op zijn einde liep, en het bier werd getapt in iets wat toch het meeste op vazen leek. Kortom: Don’t Shoot verzorgt de muzikale omlijsting op de feestavond vanwege het 90-jarig bestaan van de DKC – de Delftse Korfbalclub. Het bleef nog lang onrustig in Delft; wederom een succesvol en erg gewaardeerd optreden van Don’t Shoot. En daar doen we het voor !! Hulde !!

Na de feestelijke vrijdag met de bruiloft van drummer Robbert werd de zaterdag daarna na een korte nachtrust de bus alweer door Pascal vakkundig voorgereden bij alle bandleden. Gezien het mooie weer met extreem hoge temperaturen (vooral achterin de bus) hadden we gelukkig deze keer een bus met ARKO – Alle Ramen Kunnen Open – want de dag ervoor hadden we een bus waarvan alle ramen achterin hermetisch vastgeschroefd zaten (?). Op naar Delft… Volgens de TomTom was het een peuleschilletje, maar toen het westen van het land werd bereikt begon een afmattende lange periode van filerijden omdat er een hele autobaan was afgesloten. Met de crew (geluidsman Eric en lichtman Ronald) ging het ook niet veel beter. Die waren net zoals ons ook al vroeg met een tot de nok toe volgepakte vrachtauto vol goede moed aan hun reis begonnen, maar vanwege een technische storing aan de vrachtauto moest er eerst nog een garage worden aangedaan en uiteraard stonden ze ook in dezelfde files waar wij (en vele anderen) in stonden. Wegens een laadprobleem hield zelfs onze TomTom ermee op, maar dat mocht de pret niet meer drukken. De eindlocatie in Delft werd rond 7 uur bereikt (een uur later dan onze planning). Locatie was het grote clubgebouw met aanbouwtent bij de korfbalvelden van de DKC. De gedehydrateerde bandleden werden eerst van wat nattigheid voorzien en kregen ook nog van de organisatie van het feest diverse diensbladen met “vette versnaperingen” aangereikt: een ware traktatie na de afmattende heenreis. Om half 9 werd door Don’t Shoot de muzikale aftrap voor het feest gegeven. Van een groot bezoekersaantal was toen nog niets te merken, maar vooral het professionele beveiligingsteam met een hoog kleerkastgehalte deed toch vermoeden dat het later op de avond nog wel eens erg druk kon worden. En zo geschiedde: de tent en het clubgebouw raakten langzaam maar zeker overvol en er werd door iedereen leuk meegedaan, op de dansvloer waren nu geen lege plekken meer te zien. De vazen met bier waren ook niet meer aan te slepen, misschien ook het resultaat van de temperatuur in het gebouw. Organisator Loes was ook zeer tevreden over de band en trakteerde ons nog maar weer eens op een additioneel schaaltje “vette hap”. Tot half twee zou het feest duren, door de band werd er stiekem nog iets langer doorgespeeld om ook nog een paar van de vele verzoeknummers te kunnen spelen. Tegen twee uur was het dan echt einde feest. De organisatie begon met het opruimen van slingers en lege glazen. Don’t Shoot en crew pakten de vrachtauto weer vol en gingen huiswaarts. Van de DKC nog heerlijke blikjes drinken meegekregen voor onderweg (waarvoor nogmaals dank). De terugreis verliep vlotter en koeler dan de heenreis maar het eind van de reis werd toch alweer in daglicht afgelegd.

Wat begon als bandje in obscure kroegjes in veel te smalle steegjes culmineerde 4 juni 2010 voor Don’t Shoot in een voorlopig hoogtepunt: een optreden op de Alpe d’Huez. In een tot de nok toe gevuld Palais des Sports mocht de Gelders/Overijsselse band het eindfeest verzorgen voor zo’n tweeduizend deelnemers, begeleiders en vrijwilligers voor de Alpe d’HuZes, het evenement dat, zoals deze avond bekend werd gemaakt, ruim tien miljoen in het laatje bracht voor onderzoek tegen kanker.
Met een vrachtwagen en twee bussen waren bandleden en crew al ruim een dag voor het evenement gearriveerd, om vanuit appartementencomplex l’Ours Blanc de Franse top te verkennen. Een eerste verkenning voerde naar de Grotte du Yeti, waar op 3 juni een optreden verzorgd werd. Omdat ruim tevoren de Alp al was voorzien van aanplakbiljetten, en vooral omdat die gezien waren door zestig peuterleidsters die de Nederlandse kindertjes tijdens het evenement vermaakten, stroomde het cafe die donderdagavond al snel vol.
Bij gebrek aan hoogte van het plafond behoorde een podium niet tot de mogelijkheden, waardoor er al snel een innig contact met het publiek ontstond. Omdat de temperaturen tot grote waarden opliepen was het Hollandse bier ruim voor sluitingstijd van de bar op. En toen moest het relatief lichte Hollandse gerstenat noodgedwongen worden verruild voor het Belgische Duvel, waardoor ook de promillages tot ongekende hoogten werden opgestuwd. In niet alle gevallen kwam dat de muzikale prestaties ten goede, vooral de overgangen bleken beter bewaakt te moeten worden. Maar de spontaniteit maakte veel goed, wanklanken werden nauwelijks vernomen.
Een dag later in het Palais des Sports werden we verwend door een voorprogramma dat klonk als een klok: Margriet Eshuijs en Maarten Peters, plus hun begeleiders. Nummers die ook bij het publiek hier en daar een gevoelige snaar raakten. Daarna Don’t Shoot, die vanaf het begin lieten merken zin in een feestje te hebben. De band draait dank zij de magniefieke geluids- en lichtinstallatie van Swinging Town voor een beetje feesttent de hand niet om, maar in zo’n enorme hal spelen is toch een verhaal apart. Technisch gezien stond het optreden direct als een huis, en gelukkig sloeg de vonk snel over. (Mede dank zij opnieuw Margriet en Maarten, die ook tussen sets door nog even mee kwamen zingen).
Het publiek voelde aan dat het na enkele fysiek en emotioneel loodzware dagen echt had op een feestje, en dat kregen ze. Gesteund door enkele jonge danseressen werd het publiek verwend met een show, waarbij het ondanks vele kilometers bergop nauwelijks mogelijk was stil te blijven zitten. Met veel gouwe ouwen maar ook met de laatste hits van Caro Emerald, met swingende disco tot en met rockklassiekers van AC/DC en Meatloaf.
Een dag later, terwijl de band langzamerhand bijkwam uit een aangename roes en de eerste fietsers de Hollandse berg alweer namen, was het wat ons betreft duidelijk: Don’t Shoot en Alpe d’HuZes zijn nog niet van elkaar af. Met een ‘Oui trappement’ (een van origine Twentse uitdrukking) nam Don’t Shoot afscheid van de berg en vier fraaie dagen.
Deze concertreis zou niet mogelijk zijn geweest zonder transportmiddelen van woonboulevard Eijerkamp, bouwbedrijf Haafkes en Buitencentrum Kerkemeijer. En uiteraard ook niet zonder de vuvuzela van Peter, de gehaktballen van Arno, de kurketrekker van Gerd, de opname-apparatuur van Pascal en de mannen van Swinging Town in Borculo.